เจ็บครั้งนี้ . . . ต้องทั้งอดและทั้งทน

          กับภาพเธอที่ต้องลืมให้พ้นจบสิ้นไป

                           เธอกลับมาให้ความหวังในครั้งใหม่

          จนเสียใจและเจ็บไม่เคยหาย

          ภาพที่เธอทำไปยังไม่คลาย

          จนสุดท้ายก็รอบสองจบแบบเดิม

        ไม่เคยจด . . .เคยจำคอยซ้ำเติม

          เจ็บยังเพิ่มในใจ ไม่หายไป

          หยดน้ำตาสุดท้าย บอกหยุดใส่ใจ

          อย่าไปเสียหัวใจให้เขาเลย

        แม้ในยามที่โลก  แยกคนทั้งสองให้ห่างกันไป ไกลแสนไกล . . .

          ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางความโดดเดี่ยว

          แต่ภายใต้เปลือกตาอันมืดมิด ความทรงจำ จะกลับชัดเจนขึ้นเสมอ

          แต่หากปล่อยใจให้เป็นอย่างนี้ ก็สู้ปล่อยหยดน้ำตาหยดสุดท้าย